Hospitality en de Trustbar

De redactie van Dagblad de Limburger is in de zomermaanden samen met lezers in gesprek gegaan over het thema ‘vertrouwen’. Gebleken is dat het onderlinge vertrouwen tussen mensen is afgenomen.

Wantrouwen

https://www.cbs.nl/nl-nl/nieuws/2017/20/weinig-verandering-in-vertrouwen-in-medemens

Het aantal mensen dat vertrouwen heeft in de medemens daalde van 57,9% naar 51,1%, schreef De Limburger in mei 2017. Vooral maatschappelijke organisaties hebben het zwaar, maar ook de kerk, rechters, ambtenaren, politici, het leger en de banken. Alleen grote bedrijven en de politie doen het redelijk. De cijfers van het CBS liegen er niet om.

Gastvrijheid

Als wantrouwen regeert heeft dat negatieve gevolgen voor hospitality van bedrijven en organisaties. Ursula Buiteman (organisatie Welkom!) signaleerde dit al eerder. Zij maakt zich ernstige zorgen over gastvrijheid binnen organisaties. Organisaties slaan door in hun beveiligingsdrift geeft zij aan. Controle vindt niet meer plaats bij de voordeur, maar al bij de slagboom. Als mensen zich onveilig voelen wordt gastvrijheid ingeleverd. Men gaat vertrouwen op regels en procedures.

Hospitality

Daarom werd ik buitengewoon verrast door de service ‘Trustbar’ (Vertrauensbar) in een Duits familiehotel, dat ik onlangs bezocht. In de Trustbar, zeg maar een mini-keuken, waren drankjes en hapjes (koffie/thee, sapjes, wijn, nootjes, chocolade en andere lekkernijen) 24 uur beschikbaar voor de gasten. Dus mocht je midden in de nacht opeens zin krijgen om samen met je partner een glaasje bubbels te nuttigen, dan ging je even naar de Trustbar. De deur stond altijd open. Er lagen kaartjes waar je op kon schrijven wat je had genuttigd en in welke kamer je verbleef. Dat kaartje liet je achter in een houten doosje. Bij het uitchecken werd dan afgerekend.

Voor mij is dat ultieme gastvrijheid en een blijk van vertrouwen door de eigenaren van het hotel. Zeg nou zelf, hier maak je toch geen misbruik van?

Ik hoop dergelijke trends in de nabije toekomst meer te mogen spotten.

 

Astrid Schiepers, september 2017